The King's Speech ile gönlümü çelen Tom Hooper, Victor Hugo'nun Sefiller'ini bir kez daha sinemaya uyarlayacağını açıkladığında, romanı okuyalı o kadar uzun zaman olmuş ki öyküyü unutmuşum diye düşündüm. Hugh Jackman, Russell Crowe, Anne Hathaway, Amanda Seyfried, Sasha Baron Cohen ve Helena Bonham Carter gibi birbirinden ünlü oyuncuları yanına alarak çıktığı yolda Hooper, Schönberg ve Boublil'in aynı isimli müzikal oyununu beyazperdeye yansıtıyor.
Ne Victor Hugo'nun romanını, ne de dünya çapında on milyonlarca seyirciye ulaşmış bir müzikal oyunun konusunu size anlatacak değilim bu yazıda. Eminim herkes Sefiller'i bir şekilde okumuş (ya da yazık ki izlemiştir). Tom Hooper'ın 2 sene önce aldığı gazla muhtemelen epik bir sinema deneyimine imza atacağını düşünerek başladığı Les Miserables, en iyi film, en iyi erkek oyuncu (Hugh Jackman) ve en iyi yardımcı kadın oyuncu (Anne Hathaway) dallarında aldığı Altın Küre ödüllerinin üzerine en iyi film dahil 8 kategoride Oscar'a aday olarak herkesi meraklandırmaya yetti. Ancak öyle gözüküyor ki Hooper'ın efsane olacağını düşündüğü bu müzikal türü örneği göründüğü kadar gösterişli ve kıymetli değil.
Uyarlandığı müzikali izlememiş olsam da, Hooper'ın filmi oldukça görkemli bir şekilde açılıyor. Hugh Jackman ve Russell Crowe'dan dinlediğimiz Look Down ile müzikal havasına giriyor ve filmin sonuna kadar da bu havadan çıkamıyoruz. Beyazperdede son yıllarda izlediği müzikallerle yetinenler için söyleyeyim, bu filmde beste eşliğinde söylenmeyen tek bir cümle bile yok desek yeridir. 2,5 saat gibi olabildiğine uzun süresi boyunca solo ya da koro halde birbirinden farklı, yer yer eğlenceli fakat genelde duygusal şarkılar dinliyoruz karakterlerin ağzından. Hazır yeri gelmişken söyleyeyim; Tom Hooper, oyunculara filmdeki şarkıları canlı olarak söyletme gibi cesur bir karar almış. Muhtemelen bu yüzden Russell Crowe'un bir müzikalde niçin oynamaması gerektiğine şahitlik ediyoruz. Kendisi canlandırdığı Javert karakterinin ruhuna da bürünememiş gibi geldi bana. Onun aksine Hugh Jackman ise filmin benim için parlayan yıldızı oldu. Özellikle baştaki sefil ve daha sonra makyaj altındaki halleri kendisinden hiç de beklemeyeceğim kadar şaşırttı beni. Oscar'ı kucaklaması beklenen Anne Hathaway ise ekranda gözüktüğü yaklaşık 15 dakikada filme güzel sesinden başka ne katıyor, pek anlamış değilim. Sasha Baron Cohen ve Helena Bonham Carter ise sanırım ilk kez seyircinin sempatisini kazanamayacak kadar vasat ve altı performans sergilemişler. Tom Hooper'ın bu iki karakteri soktuğu hal ise müzikali Hollywood atmosferine uyarlama çabası gibi gözüküyor. Munzur ve hınzır ikili bu özelliklerinden dolayı ilgi çeker gibi gözükse de iki oyuncunun kariyerleri göz önünde bulundurulunca aslında bu filmde nasıl harcandıklarını görüyoruz yalnızca.
Genel konsepti itibariyle devrim yılları Fransa'sını biraz gotik biraz da -tuhaftır ki- oryantalist şekilde yansıtan Les Miserables'ın en iyi yanı da herhalde bu açıdan bakınca ortaya çıkıyor. Set dekorasyonları hem beyazperde için yaratılmış, hem de sahnedeki müzikalin atmosferi verilmeye çalışılmış. Kostümler deseniz herhangi bir dönem filminden hallice; kısaca oldukça başarılı.
Seyirciyi çoğu zaman sıkan fakat bir şekilde de akmayı başaran Les Miserables, tamamen duyguları sömürmek amaçlı ortaya konmuş bir iş. Gerçi bu gibi işlere benim karnım tok fakat laf aramızda, her şeye rağmen filmin son sahnesinde duygularıma yenik düştüğümü de belirtmiş olayım (gülüşmeler). Bazıları iki sene önce The King's Speech için de aynı fikri savunup duruyordu fakat onun Hooper'ın yönetmen zekasını ortaya döktüğü ve tümüyle elle tutulur bir film olduğu gerçeği var. Les Miserables ise The King's Speech'in yanına yaklaşmayı pek başarmış gibi gözükmüyor. Başta da bahsettiğim gibi, sanırım filmin en izlenir yanı Hugh Jackman'ın olağanüstü performansı ile cansız objelerden başka bir şey değil. Filmin özünü oluşturan şarkılar ise bu yapım için özel olarak hazırlanmadığından ötürü bahsinin geçmesi doğru olmaz.
Puan: 5.5/10
Yorumlar