Andrei Zvyaginstev ile birlikte günümüz Rus sinemasının bayrağını elinde taşıyan Aleksandr Sokurov, ünlü Alman yazar Goethe'nin daha önce defalarca beyazperdeye ve tiyatro sahnesine uyarlanmış eseri Faust ile geçtiğimiz sene Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan ödülünü kucaklamıştı. Böylesi önemli bir sinemacının uyarlaması hayli zor olan Faust gibi edebi bir metni beyazperdede gördüğünüzde büyüleneceğinizi önceden tahmin edebilirsiniz. Zira ben filmin içinde kaybolup derin sulara daldığımı söyleyebilirim.
Ruhun vücudun hangi parçasında olduğunu, haliyle bir bakıma yaşamın anlamını ve kaynağını arayan doktor Faust'un bu uğurda, hem bilinçli hem de bilinçsizce kendi ruhunu şeytana satmasını izliyoruz filmde. Gördüğü güzeller güzeli Margarete'in peşinde giderken zamandan kopan, kendini boşluğun içinde bulan Faust'un şeytanla imtihanına, bu imtihanın da insanoğlunun nefis, özbenlik ve vicdan gibi iç yüzüne bağımlı gelebileceği noktalarına şahit oluyoruz. Sokurov'un yaptığı şey ise bunu olabildiğince masalsı ve mecazi yollardan seyirciye aktarmak.
Bu filmi izleyenlerin pek çoğunun sıkıldığını tahmin etmek yahut söylemek yanlış olmaz herhalde. Alt metin kaygılarıyla dolup taşan, gündelik sinema seyircisinin alışık olmadığı bir diyalog kullanımı barındıran, olay ve anlam bütünlüğünün kolay yakalanamadığı bir yapım Faust. Bu ve daha pek çok yönüyle Goethe'nin yazımı uzun yıllar süren kitabıyla benzerlik taşıyor. Bağlamsal olarak da ortaya muazzam bir uyarlama çıkıyor.
Filmin insanüstü çabayla kotarılmış tek şeyi Sokurov'un kaleme aldığı senaryosu değil. Anlamlandırması güç bir evrende, anlamlandırması güç eylemlere ve cümlelere tanıklık ettiğimiz Faust'ta rüya ile harmanlanmış hissi veren bir atmosfer mevcut. Soluk tonların kullanıldığı film, yönetmenin ince detaylarla süslediği kamera açılarıyla birlikte adeta bir masal anlatıyor. Ortaçağ Avrupasının biraz gotik, biraz da sofistike manzarasını göstermeyi tercih ediyor Sokurov. Set dekorlarından kostümlere kadar her şey harikulade düşünülmüş. Özellikle filmin sonlarına doğru kendini gösteren müzikler ise Sokurov'un daimi dostu Andrey Sigle tarafından bestelenmiş.
İzlemesi zor, anlatması daha zor bir film Faust. Sakin bir kafayla, mümkünse ara vermeksizin ve filmin her detayından bir anlam çıkarmaya çalışarak izlenmesi durumunda bir başyapıta dönüşürken izledikleri her şeyin fast food misali hazır halde önüne sunulmasını isteyenler için ömürlerinden ömür götüren bir zaman kaybı olabilecek kadar da güçlü. Zaten Sokurov bu ayrımı yaptırabiliyorsa söyleyecek daha başka bir şey yoktur.
Puan: 9.5/10
Yorumlar