İsmini filmekimi 2011 programında görünce konusuna bile bakmadan listeme eklediğim tanınmış yönetmen Aki Kaurismäki'nin ödüllü filmi Le Havre, aslında çok tanıdık bir hikayeyi tekrar ele alıyor. Afrika'dan kaçan mülteci bir çocuğu devlet yetkililerinden korumak için yanına alan yaşlı bir adamın, çocuğu İngiltere'deki annesine kavuşturmak için verdiği küçük mücadeleyi izlediğimiz Le Havre'da umduğumu buldum desem yalan olur.
Kötü oyuncular vardır, rol yapamazlar. İyi oyuncular vardır, kendilerine hayran bırakırlar. Bir de iyi oyuncu olup da rol yapmaması gerekenler vardır; öyle her filmde karşımıza çıkmazlar. İşte o istisnalardan biri de Le Havre. Kaurismäki'nin filmlerinden eksik etmediği André Wilms ve Kati Outinen'nin başrolleri paylaştığı yapımda oyuncular daha önce oyunculuk yapmamışçasına basit ve duru performanslar sergiliyor. Elbette bu yönetmenin bir taktiği ama böyle bir hikayede bu taktik uygulanınca seyirci ister istemez olumsuz düşüncelere yöneliyor. Gerçi oyuncular bu stratejide dahi işlerini haklarıyla yapmışlar, yeteneksiz gözükmeleri kimseyi rahatsız etmiyor, göze dahi batmıyor. Lakin festivalde izlediğim hiçbir filmde insanlar Le Havre'da olduğu kadar salonu terk etmemişti.
Şapkalı, pardösülü dedektif ve mahallenin küçük esnafı göndermeleri ile gülümseten film, bir zamanların Fransız sinemasına aslında küçük bir saygı duruşu niteliğinde. Cannes'da FIPRESCI Ödülü'nü kazanan Le Havre, Chicago Uluslararası Film Festivali'nde büyük ödülün de sahibi oldu. Finlandiya'nın Oscar aday adayı olan filmin ilk 8'e kalıp kalamayacağı ise merak konusu.
Yorumlar